(Απόσπασμα)
Πρέπει να παρατηρήσει, πάντως, κάποιος, ότι πιο σημαντικά είναι εκείνα που δε λέω. Δε διεκδικώ δάφνες επειδή αφήνω πράγματα έξω από το ρεπερτόριό μου. Απλά θέλω να γίνει κατανοητό ότι δεν είναι καλό, μέσα στα πλαίσια που κινούμαι, να κάνω λόγο για μορφές που υπερβαίνουν τα όρια του ήρωα που σχηματίζω. Δεν είναι κακό. Ίσως παρακάτω να μιλήσω για τα πάντα, να βρω τον τρόπο. Αλλά είναι φανερό ότι αν συμβεί αυτό, θα είναι κάτι σημαντικό, θα έχω αλλάξει εγώ ο ίδιος που γράφω και όχι ο ήρωάς μου.

Γαργαλιστική αίσθηση μεθυσιού. Ένας άντρας με πεποίθηση στους τρόπους του και πομπώδη ομιλία και μια γυναίκα με γατίσιο βλέμμα και θάρρος κι εγώ, σαν ήρωες σε εκείνο το κινέζικο παραμύθι που δοκιμάζουν τους καρπούς της γνώσης. Φίλοι, αγάπη. Όταν τα πράγματα άλλαξαν νόμιζα ότι θα άλλαζε και η αγάπη. Αλλά έμεινε ίδια και όλα άλλαξαν γύρω της.

Φαντάζομαι το έξω, τη νύχτα, το πόσα πάρτι θα υπάρχουν απόψε. Ενώ θα το ήθελα, δεν είμαι καλεσμένος σε κανένα: Μεγάλη αναποδιά. Θα διαλογιστώ γι' αυτό.

(Απόσπασμα)
Κυριαρχεί σ' εμένα μια αίσθηση της ιστορίας. Όλα αυτά που είμαι με ακολουθούν πάντα, πρέπει να φαίνεται η ομοιότητα του πριν με το τώρα. Αυτό, προσαρμοσμένο στο μέγεθος κάθε στιγμής, σημαίνει ότι αυτό που λες πρέπει να έχει σχέση με το ακριβώς προηγούμενο. Μπορεί κάποιος να έχει μια διάνοια που να κάνει τους πιο απίθανους συνειρμούς. Η ύπαρξη αυτής της διάνοιας είναι η συγκολλητική ύλη καθώς λιώνει πάνω στα δημιουργήματά της μέχρι την ανυπαρξία. Είναι κάτι το αφηρημένο, μια καλλιτεχνική φόρμα. Υπήρχε συνέπεια; Υπήρχε συνέχεια στο χρόνο; Δε συμβαδίζει με τους νόμους της λογικής αλλά επωφελούμαστε από την αυθεντικότητά του και απ' το πόσο έντεχνο είναι. Οι συμβάσεις φτιάχνονται στον χαμηλότερο κοινό παρονομαστή. Εγώ, η τέχνη μου θέλω να κινείται εκεί. Αλλά, πολύ εύκολα μπορεί να νοηθεί τέχνη, μα και οτιδήποτε επικοινωνία, σε κάποιο υψηλότερο επίπεδο.

Κάπου τίθεται το ερώτημα: Εσύ τι έχεις...κάνει; Μετά από κάποια ηλικία είναι κάπως σημαντικό. Κάποιος διαβάζει οικονομικές εφημερίδες. Άλλος, μπορεί να δει μια ολόκληρη ταινία της ΕΤ3. Επιτεύγματα. Κάτω απ' όλα, να εκτελείς τους ρόλους που σε βάζει η κοινωνία με πειστικότητα. Με πουστηκότητα.

Πιστεύω ότι δεν πρέπει να παγιδευόμαστε, αφού υπήρξαμε και κατανοήσαμε τόσα πράγματα, ποίηση, τις τιμές της βενζίνης, μπύρα, λοιπόν, που είναι όλα αυτά τώρα; Όμως όλοι τα πέρασαν αυτά και δεν κάνουν κι έτσι. You know? Είναι σε μια απαστράπτουσα στιγμή που ενώνονται και διασπείρονται όλα.

Η πρώτη κίνηση που κάνω είναι προς την αναυθεντικότητα. Έτσι δεν κάνουμε τίποτα. Η εναλλακτική είναι κάτι δύσκολο, προορισμένο για άξιους ανθρώπους, που πολεμάνε στη ζωή τους, με την ατυχία, με την αδιαφορία, με την ηλιθιότητα και οτιδήποτε μπορεί να σταθεί ανάμεσα σε αυτούς και το στόχο τους.