Νομίζω τόση ώρα ότι λέω κάτι σημαντικό, αλλά είναι τα ίδια τετριμμένα πράγματα

Η εικόνα με τις τρεις μαιμούδες. Μια ταινία σήμερα που άρχιζε δείχνοντας τρεις λάμπες σ' ένα τοίχο δίπλα στον Σηκουάνα. Ασπρόμαυρη ταινία, προσπάθησα να καταλάβω τι σημαίνουν οι τρεις λάμπες. Σκέφτηκα ότι τονιζόταν η μεσαία και είπα: "Ε, βέβαια". Το είπα. Ήταν καθήκον μου να το πω. Όπως όταν χαιρετάς κάποιον με το όνομά του. Είναι μόνο δίκαιο. Τώρα όλο συνδέεται με την έννοια της δικαιοσύνης. Είμαστε ευαίσθητοι σ' αυτή την έννοια, οπότε ας της βάλουμε δύο λάμπες δίπλα της, σαν τον Χριστό στο σταυρό με τους δύο κλέφτες. Συγχωρεί αυτόν που πιστεύει. Γιατί να είναι η δικαιοσύνη τυφλη; Θα σκεφτόταν κάποιος ότι η μαρτυρία της θα ήταν ελλειπής έτσι. Έχει τη ζυγαριά όμως. Σηκώστε το χέρι όποιος θα ήθελε να ζυγιστεί εκεί. Θυμόσαστε την εποχή που ήμασταν απλά τυχεροί; Όταν συνειδητοποιείς ότι χρειάζεσαι κάτι, πάυει να σε εξυπηρετεί. Η ζυγαριά μπαλαντζάρει και ξαναισορροπεί. Αλλά, σαν αντιστάθμισμα, κερδίζεις και κάτι. Λες: Φτιάχνω μόνος μου την τύχη μου. Δοξάστε με. Είχα ένα ωραιο απόγευμα παρασκευής. Τίποτα σπουδαίο. Σχολασα απ' τη δουλειά, πήγα στο σούπερ μάρκετ, σ' αυτή την εικόνα της έκπαγλης αφθονίας, πήρα λίγα πράγματα, μετά πήγα πήρα την κοπέλα μου και λουφάξαμε στο σπίτι.

Πώς να το εξηγήσω; Δεν είναι ότι χρειάζεται κάτι. Ποτέ δεν είναι αυτό. Αν ήταν έτσι...Κάποτε ήταν, αλλά ούτε καν τότε. Είναι κάτι άλλο. Είναι να αξιοποιείς όλο τον κενό χώρο και χρόνο. Φυσικά, όπως φαίνεται, γενικά, είσαι αναγκασμένος να γίνεις ένα πλάσμα της συνήθειας, είναι στην ανθρώπινη φύση και αυτοί που είναι καλλιτέχνες και μεγαλοφυίες είναι εκ γεννητής. Δεν κουνάνε το δαχτυλάκι τους ή μάλλον το κουνάνε και κάνουν κάτι νόστιμο. Οι υπόλοιποι είναι αναγκασμένοι να μένουν πλάσματα της συνήθειας για να βρούνε εν καιρώ μια εναρμόνιση έστω και σε χαμηλό βαθμό ικανοποίησης. Η εναρμόνιση είναι Καβαφική λέξη. Είναι κάτι που γίνεται ασυνείδητα και είναι αποτέλεσμα της συνήθειας. Είναι φανερό ότι έχω κάποια εναρμόνιση, έχω κατασταλλάξει κάπου, αλλά νιώθω μάλλον παραφωνία ανάμεσα σε άλλες παραφωνίες, τόσο, που αγανακτώ και απελπίζομαι για το γεγονός ότι απλά ασχημαίνουμε τη φύση. Το μεγαλύτερο μυστικό: Κανείς δεν ικανοποιείται με το μέτριο.

Μόνος, να τι αισθάνομαι, πως το βλέπω. Όχι απλά μόνος δε, αλλά και περικυκλωμένος. Λίγα μπορείς να κάνεις έτσι. Πήραμε το ο.κ. από τη διοίκηση. Εκστατικό νέο. Φεύγε Μυθριδάτα. Έτσι το εμηνεύω και οποιεσδήποτε ενστάσεις κλπ, θέλω να πιστεύω ότι θα ληφθούν υπόψη. Θα αναμείνουμε.

Μικρό Θεατρικό

Θα έλεγα ότι είναι τόσο ευχάριστο να μιλάς. Να βλέπεις πάλι πως έχεις μιλήσει παλιά. Το τώρα να είναι μετά και πριν κλπ.
Εντάξει, ίσως κανείς δε δει τα γραπτά μου. Νιώθω τον κίνδυνο να παραμείνω άγνωστος. Είμαι πολύ ματαιόδοξος για να μιλάω στον αέρα. Ίσως αν μεθούσα όμως... Όχι τέτοια πράγματα. Έχουμε δημιουργήσει ένα σώμα από εικόνες και ιστορίες. Διερευνούμε. Βλέπουμε αυτά που είναι αληθινά. Θέλω κάποιον να με ακούσει. Θέλω να περπατήσουμα χέρι με χέρι. Πετάω, φεύγω. Είμαι χαρταετός. Αγάπη μου μοναδική, παντοτινή. Σ' εγκαταλείπω. Είμαι ψέμα. Εγώ που δίνω ζωή. Είμαι μόνο ένα δοχείο. Εσύ είσαι όλη η αλήθεια. Δεν αντέχω να το βλέπω. Ας χωρίσουμε.
- Όχι μωρό μου. Κοίτα πως ελέγχεις κι εσύ τα στοιχεία της φύσης. Είμαστε ίδιοι.
- Μην το λες αυτό. Δεν μπορεί να είναι έτσι. Δεν μπορεί να κάνω λάθος. Πάλι έκανα λάθος.
- Κι εγώ κάνω τόσα λάθη. Δεν ταιριάζω πουθενά. Θέλω να κρυφτώ. Κρύψε με. Ντρέπομαι τόσο.
- Γιατί ντρέπεσαι; Είσαι τόσο όμορφος.
- Εσύ είσαι τόσο όμορφη. Με κάνεις να θέλω να τελειώσω. Θα' θελα τόσο να απελευθερωθώ απ' τη ζήλια μου.
- Ναι. Αγαπώ κάποιον άλλον.
- Πως είναι δυνατόν. Νόμιζα... Τι θ' απογίνω;
- Το καλύτερο που έχω να κάνω είναι ν' αδιαφορήσω. Άλλωστε η δύναμη της εξουσίας του άλλου μου κόβει τα πόδια.

ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΚΑΙΡΟ -->

Δεν μπορώ να μιλήσω, θα γράψω. Η ψυχή σου διαχωρίστηκε από εσένα και ήρθε να μείνει μαζί μου. Δεν άντεξε τόσο ψέμα. Σε θαυμάζω. Εγκατέλειψες τόσα. Ζεις χωρίς ψυχή κι όμως όταν σε συνάντησα τα γόνατά μου έτρεμαν κι εσύ με περιφρόνησες όσο πάντα. Πόσο θα ήθελα να γίνω σαν εσένα. Ίσως αυτό προσπαθώ. Τώρα ξέρω ότι ούτε εγώ έχω ψυχή, αλλά ήρθε και ζει μαζί σου. Αναρωτιέμαι αν το ξέρεις.

Κίρκεγκωρ

Κίρκεγκωρ. Τόσο ειλικρινής φωνή, τόσο αυθεντικός άνθρωπος.Δε θα μπορούσα να έχω κανέναν άλλο για πρότυπο. Ίσως δεν μπορεί να τον χαρακτηρήσει κανείς ασυμβίβαστο- αλλά γιατί όχι; Για 'μένα αυτό ακριβώς είναι. Είναι ο μόνος που τολμάει να μην παίξει στην παράσταση- ή είναι ο καλύτερος ηθοποιός.
Μ' αυτό το δίλλημα, το ίσως καθόλου τυχαία δημιουργημένο μπορούμε να εισαχθούμε στο περιβάλλον της σκέψης του φιλόσοφου Κίρκεγκωρ. Πάνω στις γραμμές και τους τρόπους της σκέψης του, θα αντιμετώπιζα το δίλλημα αυτό, αφού η προσπάθεια επίλυσής του θα μου ήταν ακαταμάχητη, ως εξης: Κάποιος που θα ήταν ένας τέλειος ηθοποιός, προσποιούμενος ότι δεν παίζει στην παράσταση, θα είχε διαφορά από κάποιον που όντως δεν παίζει στην παράσταση; Φοβερό: Μπορείς να δεις το φίδι να κουλουριάζεται δίπλα στο κατακόκκινο τορνευτό μήλο

View from ika kordelio