Η πρώτη κίνηση που κάνω είναι προς την αναυθεντικότητα. Έτσι δεν κάνουμε τίποτα. Η εναλλακτική είναι κάτι δύσκολο, προορισμένο για άξιους ανθρώπους, που πολεμάνε στη ζωή τους, με την ατυχία, με την αδιαφορία, με την ηλιθιότητα και οτιδήποτε μπορεί να σταθεί ανάμεσα σε αυτούς και το στόχο τους.

Δεν πρέπει ποτέ ν' απογοητεύεσαι, είσαι κι εσύ ένας κυνηγός του απόλυτου, το οποίο είναι εκεί πέρα και περιμένει. Το γράψιμο είναι μια ελάχιστη σχηματοποίηση, προσεγγίζει το απόλυτο με αυτόν τον τρόπο: δια της γειτνιάσεως.

Άραγε οι άλλοι προσπαθούν περισσότερο; Κάνουν κάτι σαν να εξαφανίζουν τις αρνητικές σκέψεις; Ακριβώς εδώ κάνω την παρατήρηση ότι πιστεύω ότι υπάρχει ο κόσμος που αντιλαμβάνομαι και νομίζω ότι μέσα απ' αυτόν πρέπει να βρω το δρόμο μου. Δεν ξέρω ότι υπάρχει και ένας κόσμος που δε βλέπω αλλά είναι ο μόνος κόσμος που έχει σημασία. Δεν εννοώ πνευματιστικές αναζητήσεις αλλά τον κόσμο που ζούνε τα όνειρα και οι ελπίδες μου. Όταν προσπαθείς ζεις μέσα σ' εκείνον τον κόσμο.

Το είχα προβλέψει, αλλά δε στοιχημάτισα. Είναι μια εξίσωση που δίνει μια καλή προσέγγιση του αποτελέσματος. Εκεί μέσα είδα μόνο ένα πνεύμα αντιλογίας, κυματισμούς της τιμής
Να δούμε τι θα μπορούσαν να πουν κι αυτοί
δεν είναι να εμπιστεύεσαι αυτά που ακούς
Ένα παιχνίδι σκάκι που συνεχίζεται
Μιλάω για τη γραφική παράσταση.
Από παλιά ήμουν καλός στα μαθηματικά, δηλαδή, μέτριος απ' τους καλούς.
Με την εμπειρία τόσα χρόνια να πηγαίνω σε μπακάλικα και σούπερ μάρκετ έγινα καλύτερος.
Δεν είναι φοβερά μαθηματικά, αλλά αν σκεφτείς πως θα φαίνονται σ' ένα μαθηματικό: "Τα λεμόνια είναι κίτρινα και το κίτρινο χρώμα έχει εκείνη την τιμή στο ορατό φάσμα, που έχει να κάνει με την τιμή πώλησης...".

Πίνω καλιμότσο με ρετσίνα και για μια ακόμη φορά αναρωτιέμαι σε ποιους απευθύνομαι. Τα πράγματα που έχουν συντρέξει μεταξύ εμού και κάποιων τραγουδιστών, εξ’ αποστάσεως. Είναι περίεργο, αυτές τις μέρες έχω γυρίσει πίσω στην εποχή που δεν υπήρχε τηλεόραση, στο δέκατο ένατο αιώνα και πριν. Δηλαδή, όπως θα ήταν τότε αν είχαν internet. Και πάγο σε κύβους. Με λίγα λόγια, η τηλεόραση παίζει αηδίες όλη μέρα. Αλληγορίες και αμφισημίες κλυδωνίζουν την πίστη στον εαυτό μου, γιατί δεν μπορώ να παρακολουθήσω τις εξελίξεις στους τομείς που κυριαρχεί όλη αυτή η πολυπλοκότητα. Μετά, συναντάς έναν άγνωστο στο δρόμο και σε ρωτάει για μια διεύθυνση και μεταμορφώνεσαι σε 5χρονο που παίζει με τους συμμαθητές του.
Οι επείγουσες ανάγκες μια κοινωνικής τάξης οδηγούν τις εξελίξεις και κατά τ’ άλλα χορεύεις κάθε μέρα με το είδωλό σου στον καθρέφτη, υπό τους ήχους μιας όπερας που μόλις ακούγεται.

Είναι γεγονός ότι δεν μου αρέσει καν η φαντασία. Απλά δεν έχω βρει κάποια χρησιμότητα γι' αυτή στη ζωή μου. Είναι αστείο πως εισβάλει καμιά φορά και είναι ευχάριστο. Επίσης, όταν φαντασιώνομαι είναι ωραία. Και μάλλον αυτό είναι το ζήτημα, απλά φαντασιώνομαι συνήθως, δε φαντάζομαι, κατά τ' άλλα, αυτά που μου προσπορίζει η όραση και γενικά οι αισθήσεις, μου είναι αρκετά. Ίσως η φαντασιακή διάσταση να είναι ενσωματωμένη, σε 'μένα, στη θέαση, που έχω, του κόσμου. Και είμαι σχεδόν ευχαριστημένος.
Ένα ζήτημα είναι, βέβαια, και οι επιθυμίες. Αλλά, δεν ξέρω, νομίζω ότι τις προσαρμόζεις μέσα στα όρια του δυνατού, συν κάτι παραπάνω. Γενικά, είμαι ένας πρωτόγονος και η μόνη στιγμή που αλλάζω είναι όταν δουλεύω. Έχω στο μυαλό μου, όμως, και το επιπρόσθετο περιεχόμενο κάθε έννοιας, γεμισμένο απ' την ιστορία. Αυτό είναι ταυτόχρονα φυλακή και ελευθερία, ψεύδος και αλήθεια. Η αρχή της απροδιοριστίας ισχύει και για τη συνείδηση, αλλά ίσως είναι πιο πολύπλοκο. Αν εξορίσουμε την εικόνα, μπορούμε να είμαστε μόνο ενέργεια, μικρές παλλόμενες χορδές που καθιστούν οτιδήποτε υπαρκτό.

Πολλά θέματα για συζήτηση. Μπορούμε να πούμε ότι τη ζωή είναι μια τέχνη να τη ζεις. Όλα συμβαίνουν τόσο γρήγορα για να τα συγκρατήσεις. Μπορείς να κάνεις μερικές νόμιμες αφαιρέσεις. Αφαιρέσεις, μετά απ' αυτή τη λέξη όλα φαίνονται ανοιχτά, υπάρχει ένα πεδίο δράσης. Αρχίζω και παρατηρώ τα πράγματα απ' την αρχή. Με μια καινούρια ματιά εμφανίζεται πάλι ο παλιός κόσμος. Άλλη μια περίπτωση που είμαι μόνος απέναντι στον κόσμο. Έχω συναίσθηση της δύναμής μου, όση είναι, και ένα σωρό δυνατότητες. Ιδού η Ρόδος...Τέτοιες συνειδητοποιήσεις μοιάζουν με βήματα πίσω, είχαμε φτάσει στο επίπεδο να είμαστε έξω απ' τον εαυτό μας, σαν μια μεταβλητή, ανακατεμένοι με τα πράγματα, όμως κάπως σιωπηλοί. Μπερδεμένοι από λεπτές ουσίες μέσα στα πράγματα, μέσα στις λέξεις. Νομίζω ότι άκουσα "τι είναι το γίγνεσθαι για 'σένα;". Θέλω ν' απαντήσω, αλλά ήδη η ερώτηση είναι στο παρελθόν και η απάντηση μαζί, ίσως. Αν πω κάτι θα είναι το σημαίνον και μπορεί να φέρει το σημαινόμενο τόσο κοντά. Λέω: Αγάπη. Ξαφνικά με κατακλύζει ο έρωτας και πάλι θα πω ότι δεν είμαι μόνος, απλά οι λέξεις είναι φτωχή παρέα, αλλά πόσο δυνατά συναισθήματα μπορούν να προξενήσουν και να προξενέψουν. Έχετε παρατηρήσει πόσο προσεκτικά ακούμε τις συζητήσεις όταν δεν μας παρατηρούν; Έχουμε πετάξει με τις λέξεις και έχουμε προσγειωθεί με αυτές. Θέλω να τις περιφρονήσω, αλλά είναι τόσο δυνατές, αν και άυλες, σε σχέση με 'μένα.