Ένας άλλος ποιητής πάλι έβαλε σε προοπτική τους προβληματισμούς μου, ο Χριστιανόπουλος, λέγοντας ότι η τέχνη είναι που μας κάνει κάτι περισσότερο απ' αυτό που είμαστε. Όλο έχω την ψευδαίσθηση ότι θα βρώ ένα τυφλοσύρτη που θα με κάνει να κατανοήσω τη ζωή στην πληρότητά της. Ο Burroughs είχε πει:" Your writer has reached the end of words". Δεν ξέρω τι ακριβώς εμπειρία είχε, αλλά είμαι σίγουρος ότι θα ήταν εξαιρετική. Πάντως, όταν τελειώνουν τα λόγια, συνήθως ξεκινάς απ' την αρχή. Δεν στοχεύεις να πετύχεις τη στιγμή και να την ακινητοποιήσεις στο χρόνο, αλλά απλά αντικατοπτρίζεις την κάθε στιγμή. Είναι το μόνο καθήκον που έχεις. Να έχεις ιδέες είναι ένα ιδανικό, σε μια πραγματικότητα χωρίς ιδανικά.

Να φιλάς μια κλειδαρότρυπα
όλη σου τη ζωή
κάτι θα μάθεις
για το τι είναι
να έχεις πρόσβαση
ειδικά αφού όλοι οι δρόμοι
είναι τουλάχιστον
τόσο μικροί
και απροσπέλαστοι
φτιαγμένοι για
φαλακρά κεφάλια
που ζούνε μόνο
απ' τον πόλεμο
Αηδία, αλλά
ποιοί είμαστ' εμείς;

Εκφράσεις σε πρόσωπα
συχνά είναι ευνοικά
ίσως κάτω απ' όλα
να λένε "δε φαίνεται
επικίνδυνος"
Δεν μπορούν να περάσουν
απ' την εδώ μεριά.
Γι' αυτό, αφού κάνω
μια δέηση στον Θεό
και στον Edgar Allan Poe,
θα σας αφήσω να ρίξετε
μια ματιά
εκεί που αρχίζει
η γλυκειά ώρα:
Χίλια παράδοξα συγκλίνουν...
Drunk me some beers

Νομίζω τόση ώρα ότι λέω κάτι σημαντικό, αλλά είναι τα ίδια τετριμμένα πράγματα

Η εικόνα με τις τρεις μαιμούδες. Μια ταινία σήμερα που άρχιζε δείχνοντας τρεις λάμπες σ' ένα τοίχο δίπλα στον Σηκουάνα. Ασπρόμαυρη ταινία, προσπάθησα να καταλάβω τι σημαίνουν οι τρεις λάμπες. Σκέφτηκα ότι τονιζόταν η μεσαία και είπα: "Ε, βέβαια". Το είπα. Ήταν καθήκον μου να το πω. Όπως όταν χαιρετάς κάποιον με το όνομά του. Είναι μόνο δίκαιο. Τώρα όλο συνδέεται με την έννοια της δικαιοσύνης. Είμαστε ευαίσθητοι σ' αυτή την έννοια, οπότε ας της βάλουμε δύο λάμπες δίπλα της, σαν τον Χριστό στο σταυρό με τους δύο κλέφτες. Συγχωρεί αυτόν που πιστεύει. Γιατί να είναι η δικαιοσύνη τυφλη; Θα σκεφτόταν κάποιος ότι η μαρτυρία της θα ήταν ελλειπής έτσι. Έχει τη ζυγαριά όμως. Σηκώστε το χέρι όποιος θα ήθελε να ζυγιστεί εκεί. Θυμόσαστε την εποχή που ήμασταν απλά τυχεροί; Όταν συνειδητοποιείς ότι χρειάζεσαι κάτι, πάυει να σε εξυπηρετεί. Η ζυγαριά μπαλαντζάρει και ξαναισορροπεί. Αλλά, σαν αντιστάθμισμα, κερδίζεις και κάτι. Λες: Φτιάχνω μόνος μου την τύχη μου. Δοξάστε με. Είχα ένα ωραιο απόγευμα παρασκευής. Τίποτα σπουδαίο. Σχολασα απ' τη δουλειά, πήγα στο σούπερ μάρκετ, σ' αυτή την εικόνα της έκπαγλης αφθονίας, πήρα λίγα πράγματα, μετά πήγα πήρα την κοπέλα μου και λουφάξαμε στο σπίτι.

Πώς να το εξηγήσω; Δεν είναι ότι χρειάζεται κάτι. Ποτέ δεν είναι αυτό. Αν ήταν έτσι...Κάποτε ήταν, αλλά ούτε καν τότε. Είναι κάτι άλλο. Είναι να αξιοποιείς όλο τον κενό χώρο και χρόνο. Φυσικά, όπως φαίνεται, γενικά, είσαι αναγκασμένος να γίνεις ένα πλάσμα της συνήθειας, είναι στην ανθρώπινη φύση και αυτοί που είναι καλλιτέχνες και μεγαλοφυίες είναι εκ γεννητής. Δεν κουνάνε το δαχτυλάκι τους ή μάλλον το κουνάνε και κάνουν κάτι νόστιμο. Οι υπόλοιποι είναι αναγκασμένοι να μένουν πλάσματα της συνήθειας για να βρούνε εν καιρώ μια εναρμόνιση έστω και σε χαμηλό βαθμό ικανοποίησης. Η εναρμόνιση είναι Καβαφική λέξη. Είναι κάτι που γίνεται ασυνείδητα και είναι αποτέλεσμα της συνήθειας. Είναι φανερό ότι έχω κάποια εναρμόνιση, έχω κατασταλλάξει κάπου, αλλά νιώθω μάλλον παραφωνία ανάμεσα σε άλλες παραφωνίες, τόσο, που αγανακτώ και απελπίζομαι για το γεγονός ότι απλά ασχημαίνουμε τη φύση. Το μεγαλύτερο μυστικό: Κανείς δεν ικανοποιείται με το μέτριο.

Μόνος, να τι αισθάνομαι, πως το βλέπω. Όχι απλά μόνος δε, αλλά και περικυκλωμένος. Λίγα μπορείς να κάνεις έτσι. Πήραμε το ο.κ. από τη διοίκηση. Εκστατικό νέο. Φεύγε Μυθριδάτα. Έτσι το εμηνεύω και οποιεσδήποτε ενστάσεις κλπ, θέλω να πιστεύω ότι θα ληφθούν υπόψη. Θα αναμείνουμε.