Topological

It's been some time since I was thinking that I don't have anything inside me. All I have to do is look around me and all the things I see are inside me too. Or the times I thought I didn't have anything to say. Now I don't have any hesitation to talk for the weather. It took the biggest part of my life, many years to realise these things. It is not that bad, I was busy doing cool things that gave me satisfaction. But when you do that, you want more, it's natural. This can be a life, if you can support it. In my case, I couldn't. Then I had some really boring years. I had to find a way to entertain my self. My mentality was simple, practical, and people had started being complicated, with abilities to be very original and creative in their thinking and in the way they attacked life, and were being rewarded, in various ways. The good thing about my mentality, though, was that I wouldn't settle for anything fake, even with my simplistic reasoning of things. I was reading since I was seventeen all the geniouses of the centuries of literature, and although I couldn't relate to anything about those things, I had the experience of knowing them. But you have to relate also. What you aspire for is not in a different domain that you can just ponder while remaining your fifteen years old self. If you do that you'll just be your fifteen years old self. Also, that train has sailed. "After such knowledge, what forgiveness?" that T.S. Eliot says. So, despite my disinclination, I had to own up for some things. I had to believe in the visible world, that I had to be here for a while, and to the spirit, that I understand complicated ideas and communicate them. Also that both these things may not exist, at least in the way I perceive them, and that they deceive in their aspect. So, now, living like that for some time, I found the idea that poetry and art hold the truth and not the intellect, and that it is not a shame to admit that there is the reality of tragedy, so also a meaning, in life. Basically you are inside the Parthenon. Maybe act accordingly.

Βία

Παρ' όλη την επιδεξιότητά μου στην επιλογή, άφησα έξω πράγματα που δεν έπρεπε. Είναι όσα αφορούν τη βία, κυρίως. Δεν είναι αργά όμως, αν ασχοληθώ, σε λίγο καιρό θα τη βυθομετρήσω. Νομίζω ότι το πιο σημαντικό κομάτι της είναι αυτή που υφίσταμαι απ' τον ίδιο μου τον εαυτό. Από το πόσο καταπιέζεται η επιθυμία μου να πετάξω, να τραγουδήσω, να μοιραστώ στιγμές, να γίνω καλύτερος, να μπορώ να πειθαρχώ όταν το θέλω. Νιώθω σαν να απευθύνομι στον λάθος άνθρωπο/ Θα πρέπει να ανεβείτε στον τρίτο όροφο, γραφείο διακόσια δεκατρία. Το θάρρος δείχνει πόσο μπορείς να συνδυάσεις τη δύναμη με την εξυπνάδα. Με μια ματιά είναι τελείως ανόμοια και ασύνδετα. Μπορούμε να δούμε γλαφυρά ότι η λογική εδώ δεν μπορεί να βοηθήσει. Δηλαδή, καθώς κινούμαστε προς την αυτοεκπλήρωση, απομακρυνόμαστε απ' τη λογική. Είναι σαν τις βοηθητικές ρόδες στο ποδήλατο. Βοηθάει τους ανώριμους να βγαίνουν από δύσκολες καταστάσεις. Το πιο προχωρημένο είναι να γυρνάς και το άλλο μάγουλο. Νομίζω ότι το εφάμοζα αρκετά, αλλά ασυνείδητα.

Παράλληλες πραγματικότητες

...Τόση εντύπωση μου έκανε ότι μπορώ να πιστέψω κάποιες συσχετίσεις, ενώ άλλες όχι. Σαν να παίρνεις κάποιον τηλέφωνο και να τον ρωτάς κάτι που είπε και δεν το κατάλαβες ακριβώς-και αυτός σου το ξεκαθαρίζει. Θα μπορούσες να τον ρωτήσεις, ακόμη, αν θέλει να το διασκεβάσει τώρα που είχε καιρό να το σκεφτεί, θα είχε κάθε δικαίωμα, μπορείς να φέρνεις αντιρρήσεις ακόμη και στον εαυτό σου, καθώς κανείς δεν είναι τέλειος και δεν κατέχει την πλήρη αλήθεια. Μπορεί να υπάρχει κάτι που παρέβλεψε την πρώτη φορά. Άνθρωποι είμαστε. Τελικά βγαίνει κάποιο νόημα που συχνά μέσα του περιέχει και μια θέση για εσένα. Πόσο πολύτιμοι είναι οι φίλοι, σου επιτρέπουν μια θέαση του εαυτού σου, ένα αντικαθρέφτισμα από παράξενες καινούριες γωνίες.

Χαμόγελο

Η αντανάκλαση ζωικού ενστίκτου, γρήγορες κινήσεις αιλουροειδούς λέγοντας ανέκδοτα στη στάση υπερβολικά σαλιαρίσματα κανονικό σαλιγκάρι ανυπεράσπιστο στις παιδικές επιθέσεις μου για να έρθω να πω ότι είμαι κάποιος που αναλύει διωκόμενος απ' το προκείμενο αλλά πάντα κάτι μένει και ανακατεύεται με τον καφέ.
Η αντανάκλαση επιστρέφει γιατί υπενθυμίζει ότι κάποιοι είναι λιγότερο τυχεροί και είναι ένας δρόμος προς το βάθος που ανοίγει σαν κινηματογράφος όπου όλες οι ταινίες είναι αληθινές. Πραγματικά μια απέραντη σκηνή, σαν την ταινία Επάγγελμα Ρεπόρτερ του Μικελάντζελο Αντονιόνι.
Η αντανάκλαση δείχνει την απόσταση απ' αυτό που πιστεύω σε σχέση μ' αυτό που είμαι στα μάτια της σοβαρότητας. Υπάρχουν λόγοι που κάνω ότι κάνω, κάνω ότι μπορώ που άλλες φορές είναι καλό, άλλες λιγότερο απ' όσο θα μπορούσα γιατί κάτι δεν βλέπω, κάτι με κάνει να αποστρέφω το βλέμμα και άλλες φορές υπερβάλω κι ενοχλώ.
Ρίχνω ένα ειλικρινές χαμόγελο στην αντανάκλασή μου. Δεν ξέρω ακριβώς ποιος είσαι αλλά υποθέτω ότι θα πρέπει να είσαι καλός. Μετά η εικόνα μου αντηχεί εδώ κι εκεί μέσα στον κόσμο ενώ τη βλέπω στα μάτια των άλλων και πλουτίζει ανταλλάσσοντας σχέδια και νοοτροπίες.

Μεγάλα βήματα

Πόσο καινούριοι είναι οι άνθρωποι που υπάρχουν; ο καθένας μας γνωρίζει ένα αριθμό, αλλά θέλω να πω ότι νομίζω ότι μοιάζω με τους προγόνους μου. Μου παρουσιάζεται σαν πολύ πιθανό όλα να είναι μια παράσταση που οι ηθοποιοί φοράνε μάσκες και κάθε τόσο κάποιοι πάνε στα παρασκήνια και άλλοι παίρνουν τη θέση τους, χωρίς να υπάρχει μεγάλη διαφορά στο ρεπερτόριο. Μου χρειάζεται αυτή η γνώση; είναι απλά μια υπόθεση και ένα παράδειγμα από τον τρόπο σκέψης μου, κάποιες στιγμές. Είναι στο πλαίσιο ότι πρέπει πια να κάνω μεγάλα βήματα καθώς κινούμαι μέσα στον κόσμο. Αυτό απαιτεί μια υψηλότερη γνώση, γιατί δεν μπορείς να κινείσαι στο κενό. Βλέπεις ένα μονοπάτι, ό,τι είναι κάπως στέρεο είναι σίγουρα το επόμενο βήμα. Το μεγαλύτερο μέρος των βεβαιοτήτων προέρχεται από τη θρησκεία. Από αυτά που έχεις εσωτερικεύσει και καθορίζουν τη συμπεριφορά σου. Αλλά δε βρισκόμαστε πάντα στις εσχατιές της ύπαρξης, είναι ένα σωρό μικροπράγματα που πρέπει να συντελεστούν στο άμεσο περιβάλλον μας και που δεν υπάρχει άμεση απάντηση μέσα από αυτά που ξέρουμε. Έτσι, φτιάχνεις κι ο ίδιος μια θεωρία, που τελειοποιείται κάθε στιγμή που βυθίζεσαι ταυτόχρονα στον εγωισμό και την παραίτηση. Μπορείς να έχεις κάποιο ποσοστό ακρίβειας στην ενασχόληση σου με τις λεπτομέρειες και κάποιο πλάτος αντίληψης για να προσεγγίσεις τα μεγάλα θέματα.

Ελάχιστο(Get well soon)

Μια ακρίδα ήταν στο δωμάτιό μου μόλις μπήκα και πέταξε κατευθείαν πάνω μου. Χέι, θέλεις να γίνουμε φίλοι; Δε γίνεται απάντησα, είσαι ακρίδα και είμαι άνθρωπος και την ξεφορτώθηκα. Πως γίνεσαι φίλος με κάποιον; μετά από κάποιο καιρό η ζωή σε πετάει στην ίδια ακτή. Ψάχνετε για το ίδιο πάρτυ αλλά δεν υπάρχει, δεν υπάρχει τίποτα εκτός από αλκοόλ και τσιγάρα και άδειες νύχτες και μια ελάχιστη συζήτηση για να περιορίσει τις απώλειες. Συνεχίζετε να περπατάτε απ' το ένα παρακμιακό μπαράκι στο άλλο και αν μπορεί να γκρεμιστεί κάτι το γκρεμίζετε για να μην υπάρχουν οι αυταπάτες που συντηρούσαν μια μετριότητα. Τίποτα δε λείπει, αν οτιδήποτε, όλα είναι καλύτερα από την αρωματισμένη παστίλια του καθωσπρεπισμού. Όλη αυτή η επιφανειακή πεζότητα είναι σπίτι για τη σκηνή της πιο εξαίσιας βίωσης της ζωής που υπάρχει και που κανένας δεν έχει περιγράψει ακόμη, μέχρι τώρα. Η πλήρης εννόηση του δράματος ξετυλίγεται δίπλα από τη σήψη, κατρακυλάει κάτω από τις φλέβες που δίνουν ζωή στις πιο στοιχειώδεις συνευρέσεις της φυσικής έκφρασης με την παρουσία ενός ιθύνοντα νου που καθιστά κάθε στιγμή μοναδική και αναπόφευκτη και απαραίτητη. Που να το ήξερα ότι όλα όσα έζησα είναι κατεγραμμένα σε μια μνήμη που έβλεπε το αληθινό νόημα και κάθε χτύπο της καρδιάς μου, κάθε κρυφή επιθυμία και ελπίδα και μικρότητα και ιδέα.

Μια άλλη άβολη αλήθεια είναι ότι χρειάζεται να περάσεις απ' όλα τα γεγονότα που δεν κατάλαβες όταν συνέβαιναν αλλά στη συνέχεια τα κατάλαβες όταν τα επανέφερες στη μνήμη σου. Ναι, πάλι ανασκάλευα το παρελθόν μου. Θα το πω απ' την αρχή πως ίσως η ζωή μου τώρα να είναι τιποτένια. Δεν έχω γυναίκα και είμαι δουλειά-σπίτι έξι μέρες την εβδομάδα. Αλλά για 'μένα έχει αξία. Και κάποιες μέρες μπορούν να προκαλέσουν διαφόρων ειδών εκστάσεις. Μπορεί ακόμη και κάτι τέτοιο να είναι μια ξεπεσμένη και παρακμιακή αίσθηση ότι το αφήνω να συμβεί. Αλλά αυτή η παρακμή και μαλθακότητα είναι και δύναμη γιατί είναι κάτι που μπορώ να το αισθανθώ με καθαρότητα και να ξέρω σε ποιο σημείο πάνω στην κλίμακα της αυθεντικότητας βρίσκομαι. Όταν, έτσι, φαίνεται ότι είμαι σε τόσο χαμηλό επίπεδο η ίδια η δύναμη της ζωής πρέπει να επέμβει και να δώσει αξία σε όλη την εμπειρία. Μια άνωθεν επέμβαση, στοιχειακή. Ο έρωτας, η φυλαχθείσα ερωτική συγκίνηση. Πάντα όλα κινούνται τόσο γρήγορα ώστε ένα βλεφάρισμα να είναι η διαφορά από την πλήρη απαξίωση της εμπειρίας μέχρι την πλήρη ένωση με αυτή.

(Απόσπασμα)
Πρέπει να παρατηρήσει, πάντως, κάποιος, ότι πιο σημαντικά είναι εκείνα που δε λέω. Δε διεκδικώ δάφνες επειδή αφήνω πράγματα έξω από το ρεπερτόριό μου. Απλά θέλω να γίνει κατανοητό ότι δεν είναι καλό, μέσα στα πλαίσια που κινούμαι, να κάνω λόγο για μορφές που υπερβαίνουν τα όρια του ήρωα που σχηματίζω. Δεν είναι κακό. Ίσως παρακάτω να μιλήσω για τα πάντα, να βρω τον τρόπο. Αλλά είναι φανερό ότι αν συμβεί αυτό, θα είναι κάτι σημαντικό, θα έχω αλλάξει εγώ ο ίδιος που γράφω και όχι ο ήρωάς μου.

Γαργαλιστική αίσθηση μεθυσιού. Ένας άντρας με πεποίθηση στους τρόπους του και πομπώδη ομιλία και μια γυναίκα με γατίσιο βλέμμα και θάρρος κι εγώ, σαν ήρωες σε εκείνο το κινέζικο παραμύθι που δοκιμάζουν τους καρπούς της γνώσης. Φίλοι, αγάπη. Όταν τα πράγματα άλλαξαν νόμιζα ότι θα άλλαζε και η αγάπη. Αλλά έμεινε ίδια και όλα άλλαξαν γύρω της.

Φαντάζομαι το έξω, τη νύχτα, το πόσα πάρτι θα υπάρχουν απόψε. Ενώ θα το ήθελα, δεν είμαι καλεσμένος σε κανένα: Μεγάλη αναποδιά. Θα διαλογιστώ γι' αυτό.

(Απόσπασμα)
Κυριαρχεί σ' εμένα μια αίσθηση της ιστορίας. Όλα αυτά που είμαι με ακολουθούν πάντα, πρέπει να φαίνεται η ομοιότητα του πριν με το τώρα. Αυτό, προσαρμοσμένο στο μέγεθος κάθε στιγμής, σημαίνει ότι αυτό που λες πρέπει να έχει σχέση με το ακριβώς προηγούμενο. Μπορεί κάποιος να έχει μια διάνοια που να κάνει τους πιο απίθανους συνειρμούς. Η ύπαρξη αυτής της διάνοιας είναι η συγκολλητική ύλη καθώς λιώνει πάνω στα δημιουργήματά της μέχρι την ανυπαρξία. Είναι κάτι το αφηρημένο, μια καλλιτεχνική φόρμα. Υπήρχε συνέπεια; Υπήρχε συνέχεια στο χρόνο; Δε συμβαδίζει με τους νόμους της λογικής αλλά επωφελούμαστε από την αυθεντικότητά του και απ' το πόσο έντεχνο είναι. Οι συμβάσεις φτιάχνονται στον χαμηλότερο κοινό παρονομαστή. Εγώ, η τέχνη μου θέλω να κινείται εκεί. Αλλά, πολύ εύκολα μπορεί να νοηθεί τέχνη, μα και οτιδήποτε επικοινωνία, σε κάποιο υψηλότερο επίπεδο.

Κάπου τίθεται το ερώτημα: Εσύ τι έχεις...κάνει; Μετά από κάποια ηλικία είναι κάπως σημαντικό. Κάποιος διαβάζει οικονομικές εφημερίδες. Άλλος, μπορεί να δει μια ολόκληρη ταινία της ΕΤ3. Επιτεύγματα. Κάτω απ' όλα, να εκτελείς τους ρόλους που σε βάζει η κοινωνία με πειστικότητα. Με πουστηκότητα.

Πιστεύω ότι δεν πρέπει να παγιδευόμαστε, αφού υπήρξαμε και κατανοήσαμε τόσα πράγματα, ποίηση, τις τιμές της βενζίνης, μπύρα, λοιπόν, που είναι όλα αυτά τώρα; Όμως όλοι τα πέρασαν αυτά και δεν κάνουν κι έτσι. You know? Είναι σε μια απαστράπτουσα στιγμή που ενώνονται και διασπείρονται όλα.

Η πρώτη κίνηση που κάνω είναι προς την αναυθεντικότητα. Έτσι δεν κάνουμε τίποτα. Η εναλλακτική είναι κάτι δύσκολο, προορισμένο για άξιους ανθρώπους, που πολεμάνε στη ζωή τους, με την ατυχία, με την αδιαφορία, με την ηλιθιότητα και οτιδήποτε μπορεί να σταθεί ανάμεσα σε αυτούς και το στόχο τους.

Δεν πρέπει ποτέ ν' απογοητεύεσαι, είσαι κι εσύ ένας κυνηγός του απόλυτου, το οποίο είναι εκεί πέρα και περιμένει. Το γράψιμο είναι μια ελάχιστη σχηματοποίηση, προσεγγίζει το απόλυτο με αυτόν τον τρόπο: δια της γειτνιάσεως.

Άραγε οι άλλοι προσπαθούν περισσότερο; Κάνουν κάτι σαν να εξαφανίζουν τις αρνητικές σκέψεις; Ακριβώς εδώ κάνω την παρατήρηση ότι πιστεύω ότι υπάρχει ο κόσμος που αντιλαμβάνομαι και νομίζω ότι μέσα απ' αυτόν πρέπει να βρω το δρόμο μου. Δεν ξέρω ότι υπάρχει και ένας κόσμος που δε βλέπω αλλά είναι ο μόνος κόσμος που έχει σημασία. Δεν εννοώ πνευματιστικές αναζητήσεις αλλά τον κόσμο που ζούνε τα όνειρα και οι ελπίδες μου. Όταν προσπαθείς ζεις μέσα σ' εκείνον τον κόσμο.

Το είχα προβλέψει, αλλά δε στοιχημάτισα. Είναι μια εξίσωση που δίνει μια καλή προσέγγιση του αποτελέσματος. Εκεί μέσα είδα μόνο ένα πνεύμα αντιλογίας, κυματισμούς της τιμής
Να δούμε τι θα μπορούσαν να πουν κι αυτοί
δεν είναι να εμπιστεύεσαι αυτά που ακούς
Ένα παιχνίδι σκάκι που συνεχίζεται
Μιλάω για τη γραφική παράσταση.
Από παλιά ήμουν καλός στα μαθηματικά, δηλαδή, μέτριος απ' τους καλούς.
Με την εμπειρία τόσα χρόνια να πηγαίνω σε μπακάλικα και σούπερ μάρκετ έγινα καλύτερος.
Δεν είναι φοβερά μαθηματικά, αλλά αν σκεφτείς πως θα φαίνονται σ' ένα μαθηματικό: "Τα λεμόνια είναι κίτρινα και το κίτρινο χρώμα έχει εκείνη την τιμή στο ορατό φάσμα, που έχει να κάνει με την τιμή πώλησης...".

Πίνω καλιμότσο με ρετσίνα και για μια ακόμη φορά αναρωτιέμαι σε ποιους απευθύνομαι. Τα πράγματα που έχουν συντρέξει μεταξύ εμού και κάποιων τραγουδιστών, εξ’ αποστάσεως. Είναι περίεργο, αυτές τις μέρες έχω γυρίσει πίσω στην εποχή που δεν υπήρχε τηλεόραση, στο δέκατο ένατο αιώνα και πριν. Δηλαδή, όπως θα ήταν τότε αν είχαν internet. Και πάγο σε κύβους. Με λίγα λόγια, η τηλεόραση παίζει αηδίες όλη μέρα. Αλληγορίες και αμφισημίες κλυδωνίζουν την πίστη στον εαυτό μου, γιατί δεν μπορώ να παρακολουθήσω τις εξελίξεις στους τομείς που κυριαρχεί όλη αυτή η πολυπλοκότητα. Μετά, συναντάς έναν άγνωστο στο δρόμο και σε ρωτάει για μια διεύθυνση και μεταμορφώνεσαι σε 5χρονο που παίζει με τους συμμαθητές του.
Οι επείγουσες ανάγκες μια κοινωνικής τάξης οδηγούν τις εξελίξεις και κατά τ’ άλλα χορεύεις κάθε μέρα με το είδωλό σου στον καθρέφτη, υπό τους ήχους μιας όπερας που μόλις ακούγεται.

Είναι γεγονός ότι δεν μου αρέσει καν η φαντασία. Απλά δεν έχω βρει κάποια χρησιμότητα γι' αυτή στη ζωή μου. Είναι αστείο πως εισβάλει καμιά φορά και είναι ευχάριστο. Επίσης, όταν φαντασιώνομαι είναι ωραία. Και μάλλον αυτό είναι το ζήτημα, απλά φαντασιώνομαι συνήθως, δε φαντάζομαι, κατά τ' άλλα, αυτά που μου προσπορίζει η όραση και γενικά οι αισθήσεις, μου είναι αρκετά. Ίσως η φαντασιακή διάσταση να είναι ενσωματωμένη, σε 'μένα, στη θέαση, που έχω, του κόσμου. Και είμαι σχεδόν ευχαριστημένος.
Ένα ζήτημα είναι, βέβαια, και οι επιθυμίες. Αλλά, δεν ξέρω, νομίζω ότι τις προσαρμόζεις μέσα στα όρια του δυνατού, συν κάτι παραπάνω. Γενικά, είμαι ένας πρωτόγονος και η μόνη στιγμή που αλλάζω είναι όταν δουλεύω. Έχω στο μυαλό μου, όμως, και το επιπρόσθετο περιεχόμενο κάθε έννοιας, γεμισμένο απ' την ιστορία. Αυτό είναι ταυτόχρονα φυλακή και ελευθερία, ψεύδος και αλήθεια. Η αρχή της απροδιοριστίας ισχύει και για τη συνείδηση, αλλά ίσως είναι πιο πολύπλοκο. Αν εξορίσουμε την εικόνα, μπορούμε να είμαστε μόνο ενέργεια, μικρές παλλόμενες χορδές που καθιστούν οτιδήποτε υπαρκτό.